Tuesday, March 1, 2011

அரிக்கன் மேடு ஒரு வணிகத் தளம்





                 அரிக்கன் மேடு ஒரு வணிகத் தளம்

புதுச்சேரியிலிருந்து கடற்கரை வழியாக தெற்கே சுமார் 3கி.மீ. தொலைவில் உள்ளது வீராம்பட்டினம் என்னும் சிற்றுர். அவ்வூரிலிருந்து மேற்கில் காக்காயத்தோப்பு என்ற ஊர் உள்ளது. அங்கிருந்து வடமேற்கில் சிறு காட்டுப்பகுதி போலக் காணப்படுவதுதான் வரலாற்றுச் சிறப்பு வாய்ந்த அரிகன்மேடு.இப்பகுதியை ஒட்டியே செஞ்சியாறு கடலில் கலக்கின்றது. இப்பகுதி ஒரு காலத்தில் கிரேக்கர்களும் ரோமானியர்களும் த்ங்கள் தங்கள் பொருள்களை வியாபாரம் செய்து பிரசித்திப் பெற்ற வணிகச் சந்தையாக அமைந்திருந்தது என்றால் ஆச்சரியமாக உள்ளதா?  ஆச்சரியப்படத்தேவை இல்லை. அவர்கள் இங்கு தங்களுடைய வணிகத் தளங்களையைமைத்து நம்முடன் வர்த்த்கம் செய்தன்ர். அதுமட்டுமல்ல ந்மது நாகரிகமும் அவர்களுக்குச் ச்மமாகத்தான் இருந்து வந்துள்ளது.


கி.பி.60ல் வாழ்ந்த பெரிபுளூஸ் என்ற யவன ஆசிரியர் தனது கடற் பயணக்குறிப்பில் சோழ மண்டலத்தில் கப்பல் வந்து தங்குவதற்கு ஏற்ற இடமாக கமரா ( காவிரிபூம்பட்டினம்), பொதுக்கே (புதுச்சேரி), சோபட்டினம் (மரக்காணம்) ஆகிய துறைமுகங்கள் இருந்து வந்தன என்றும் இதில் பூம்புகாரும் புதுச்சேரியும் சரிசமமாக்க் கடற் வாணிகத் தளமாக விளங்கியது என்றும் குறிப்பிட்டுள்ளார். இத்துறைமுகத்தை கி.பி.1700இல் தெபேர் (De Fer)  வெளியிட்ட தேசப்படத்தில் காணலாம். இப்பகுதியில் அடிக்கடி புதுச்சேரி பிரெஞ்சுக் கல்லூரி பேராசிரியர் ழுவோ டுய்ப்ரேய் அவர்கள் கடற்கரை ஓரமாக உலாவுவது வழக்கம். அப்படி அப்பகுதிக்குச் செல்லும் போது சிறுவர்கள் அவரிடம் அன்பாகத் தந்த சிறு சிறு வண்ண மணிகளைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டார். அதில் ஒன்று அகஸ்ட்டஸ் மன்னனின் தலை பொறிக்கப்பட்ட மணியாகும். இதுவே இவருக்கு இப்பகுதியை அகழ்ந்து பார்க்க வேண்டும் என்னும் ஆவலைத் தூண்டியது. உடனே இது சம்பந்தமாக அப்போதைய பெத்தி செமினேர் கல்லூரியில் பணியாற்றிய பாதிரியார் லெபொஷோவுடன் கலந்து பேசி ஆராய்ச்சியில் இருவரும் ஈடுபட்டு வந்தார்கள்.


அதன் பிறகு 1937ஆம் ஆண்டு இந்திய அகழ்வாராய்ச்சித்துறை முதல்வர் மார்ட்டி மேர் வீலர் தலைமையின் கீழ் ஏ.கே.கோஷ் மற்றும் கிருட்டின தேவர் ஆகியோர் இங்கு வந்து ஆராய்ச்சியில் ஈடுபட்டனர். அகழ்வாராய்ச்சியின் போது ரோமானிய ஜாடி, சில்லுகள் கண்ணாடி விளக்குகள், புஷ்பராகம், சிவப்புமணி, படிகம், முத்துக்கள், கோமேதகம், திராட்சை மது ஜாடிகளின் உடைந்த ஓடுகள் மற்றும் முதலாம் நூற்றாண்டு இத்தாலி நாட்டு பளபளக்கும் சிவப்பு ஜாடிகளின் ஓடுகள் கிடைக்கப் பெற்றன. இவையாவும் கிரேக்க ரோமானியர்களின் வாணிகத் தளங்கள் இங்கு தழைத்தோங்கியதற்க்கான ஆதாரப்பூர்வ அத்தாட்சியாகும். அதுமட்டுமல்ல சங்கால் செய்யப்பட்ட வளையங்கள், மிளகு, பட்டை தீட்டிய கற்கள் மற்றும் சாயம்தோய்ந்த மெல்லிய துணிகள் இங்கிருந்து ரோமிற்கு ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டன. அதற்குப் பதிலாக அங்கிருந்து திராட்சை மது,செப்பு, தங்கக் காசுகள் போன்றவை இறக்குமதியும் செய்யப்பட்டுள்ளன. அதுமட்டுமல்ல துணிகளுக்குச்சாயம் தோய்க்க இங்கு சாயப்பட்டறைகள் பல இருந்ததற்க்கான சாட்சியங்கள் கிடைக்கப்பெற்றுள்ளன.

அ¡¢க்கன்மேடு பிரசித்திப் பெற்ற வணிகத்தளமாக விளங்கியதால் கிழக்கு ஆசிய நாடுகளான இந்து சீனா (இந்தோனேஷிய) ஜாவா, சுமத்திரா போன்ற நாடுகளுடன் வர்த்தகம் நடைபெற்றது. அத்துடன் சமணர்களும், புத்தகுருமார்களும் தங்கள் மதக் கொள்கைகளை பரப்பி வந்ததற்கான ஆதாரங்களும் இங்குள்ளன. பேராசிரியர் துய் ப்ரேய் தனது ஆராய்ச்சியின் போது வீராம்பட்டினத்தின் எல்லைப் பகுதியான காக்காயந்தோப்பு பகுதியில் புத்தர் சிலை ஒன்றைக் கண்டெடுத்தார். இது அக்காலத்தில் புத்த மதத்தினர் நாகப்பட்டினத்தில் சீனக் கோயில் கட்டி வழிப்பட்டது போல் இங்கும் புத்தர் கோயில் கட்டி இந்து சீன புத்தகுருமார்கள் வழிபட்டனர் என்பதற்கு உறுதியான ஆதாரமாகும். தற்போது அப்பகுதி மக்கள் வழிபட்டுவரும் விருமர் சிலை இக்கோயில் சிலையேயாகும். புத்தருக்கு இன்னொரு பெயர் சாக்கியான் என்பதாகும். தோப்பு சூழ்ந்துள்ள இந்தப் புத்தர் கோயில் சாக்கியன் தோப்பு ஆகி நாளடைவில் சாக்கியான் தோப்பு காக்காயந்தோப்பாகியது என்பது வரலாறு.



இதே கருத்தை லெ ழாந்தீய் (Le Gentil 1769 இல் தன் பயண நூலில் குறிப்பிட்டுள்ளார். தற்போது அ¡¢க்கன் மேட்டில் பாழடைந்த ஓர் கட்டிடம் கம்பீரமாக நின்று கொண்டிருக்கிறது. இது இடைக்காலத்தில் அதாவது வெள்ளையர்கள் நம்மை ஆண்டு வந்த சமயத்தில் மதத் தத்துவக் கழகம் என்ற ஒன்றை 1770-ஆம் ஆண்டு அவர்கள் நிறுவியிருந்தனர். இங்கே தான் தவத்திரு அத்ரான் பாதிரியார் என்ற பிஞ் ஞொ தெ பெயேன் (Pigneu de Behaine) என்பவர் வாழ்ந்து வந்தார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

தற்போது பொட்டல் காடாகக் காட்சியளிக்கும் இந்த வரலாற்றுப் பிரசித்தி பெற்ற இடத்தை அகழ்வாராய்ச்சியினர் மீண்டும் தீவிர ஆராய்ச்சி நடத்தினால் மறைந்து போன பண்டைய வரலாற்று உண்மைகள் வெளிவரலாம்.

ஆர்.மணவாளன் எழுதிய உலக அதிசாயங்கள் அன்றும் இன்றும் என்ற நூலில் இருந்து ... 

Tuesday, February 22, 2011

மனக்கணக்கு




மனக்கணக்கு
(சிறுகதை)

அவனும் அவளும் ஒரு கைலாங்கடை துணி சோப்புக் கம்பெனியில் வேலை செய்து வந்தார்கள். அந்த சோப்பு கம்பெனிக்குச் செல்ல இரண்டு பஸ் ஏறி இறங்க வேண்டும். அவனாகப்பட்டவன் மேனேஜர் கம் லீகல் அட்வைசராக மாதம் ரூபாய் ஐய்யாயிரத் திற்கும்.அவளாகப்பட்டவள் சேல்ஸ் கேர்ளாக பத்தோடு பதினொன்றாக மாதம் ஆயிரத்து ஐனூற்றுக்கும் ஊர் ஊராக.வீடு வீடாக ஏறி இறங்கி தங்கள் கம்பெனி சோப்பின் புகழை செய்முறை பயிற்சி மூலம் விளம்பரப்படுத்தி வந்தாள்.

ஐந்து வருடத்திற்க்கு முன்னால் இந்த கம்பெனி சோப்பும் செங்கல்லும் ஒன்று. செங்கல்கூட தண்ணீரில் போட்டால் கரைந்துவிடும். ஆனால் இந்தக் கம்பெனி சோப்போ அப்பேர்ப்பட்டதல்ல, சுத்தியால் அதன் தலையில் ஓங்கிப் போட்டால் கூட சுக்கு நூறாகாது. அவ்வளவு ஸ்திரத்தன்மை வாய்ந்தவை. 

இவன் மேனேஜராகப் பதவி ஏற்றதும், குல்மால் பண்ண பார்முலாவை ஓரங்கட்டிவிட்டு சிறந்த கெமிஸ்ட்டின் உதவியுடன் புதிய பார்முலாவை உபயோகித்து நடுத்தர மற்றும் ஏழை ஏளியவர்கள் சோப்பை குறைந்த விலையில் உபயோகிக்கும் அளவுக்கு உருவாக்கினான்.

ஐந்து சேல்ஸ் கேர்ளாக இருந்தது தற்போது பதினைந்தாக உயர்ந்து, அவனுடைய பாஸ் கடன் தொல்லையிலிருந்து விடுபட்டு இரண்டு ப்ரான்ச் திறக்கும் அளவுக்கு உயர்ந்துவிட்டார்.  
ஆரம்ப காலத்தில் பாஸும் இவனும் ரொம்ப அன்னியோன்னியமாக இருந்தார்கள். அவனுக்கு ஒர்க்கிங் பார்ட்னர்ஷிப் ஷேர் கொடுப்பதாக ஆசைக்காட்டியவர். இன்று வியாபார நேக்கு போக்கு எல்லாம் அவனிடமிருந்து கற்றுக் கொண்டு இவனை கல்த்தா கொடுப்பதற்காக ஏதாவது அவனிடத்தில் குற்றம் குறை கண்டு கம்பெனியைவிட்டு நீக்கி தானே கம்பெனி முழு பொறுப்பையும் ஏற்கத் திட்டமிட்டிருந்தார்.

இவன் வக்கீலுக்குப் படித்துள்ளதால், ஏதாச்சும் சாக்குப் போக்குச் சொல்லி அனுப்பினால் ஏடா கூடமாக மாட்டிக்கிட்டு பிற்பாடு அவதிபடும்படி நேரிடுமோ என்று உள்ளுக்குள் பாஸுக்கு கொஞ்சம் பயம்கூட இவனிடத்தில் உண்டு.
  
இவனும் லேசுப்பட்டவன் அல்ல. வந்த சண்டையையும் விடமாட்டான் வம்பு சண்டைக்கும் போகமாட்டான். மாட்டி இழுக்கக் கூடிய திறமையுண்டு.

பாஸ் பொண்டாட்டிக்கு ஒரு நல்ல குணம். எந்த ஒரு சேல்ஸ் கேர்ளாவது தன்னைவிட அழகா இருந்தாள் என்றாள் அவ்வளவுதான். அப்பேர்ப்பட்டவளை எப்படி வேலையிலிருந்து வீட்டுக்கு அனுப்புவது என்று தீவிரமாக யோசித்து அனுப்புவாள். தன் கணவர் மண்டையிலே ப்ளே கிரவுண்டா இருந்தாலும் வேலை செய்யற எவளையாவது சின்ன வீடா செட்டப் பண்ணிவிடுவானோ என்று அவளுக்குக்ப் பயம்.

அதற்காகவே இண்டர்வியூ வைத்து செலக்ட் பண்ணும் போது வத்தலும், தொத்தலுமா,உதட்டைவிட்டு பல்வெளியுலகத்துக்கு எட்டிப்பார்க்கிறமாதிரி, பல்லு கொஞ்சம் எடுப்பா, கண் என்னை பார்ன்னா ஏரியப் பார்க்கிற மாதிரி யுள்ள் பெண்களைத்தான் வேலைக்கு அமர்த்துவாள். இதுகூட ஒரு காரணம் சோப்பு கம்பெனி படுத்ததற்க்கு. இவன் வந்த பிறகு இவர்களுடன் புதிய அழகிகளை அமர்த்தி பிஸினஸ் பிக்கப் பண்ணினான். இதனால்கூட இவன் மீது பாஸ் மனைவிக்கு கொஞ்சம் காண்டு வெறுப்பு எல்லாம்.

புதியதாக வந்தப் பெண்களில் அவளாகப்பட்டவள் கொஞ்சம் அழகானவள். நாளுக்கு ஒரு புடவை. இன்ஸ்ட்டால்மென்ட்டில் வாங்கி கட்டக்கூடிய வசதிப்படைத்தவள். கிளியோபாட்ரா மாதிரி கருப்பு. சுருட்டை முடி. சைஸ் கொஞ்சம் உப்பல். அவளை எப்படியும் விரட்ட வேண்டுமென்பதே பாஸ் மனைவியின் குறிக்கோள்.

இப்படியாக இருக்கையில். ஒருநாள் அவளும் அவனும் தனியாக மதிய வேளையில் தனி அறையில் சாப்பிட நேர்ந்தது. கொஞ்சம் தாராளமாக எதையும் ஒளிவு மறைவின்றி வெளிப்படையாகப் பேசும் சுபாவம் கொண்டவன். அவளும் அப்படித்தான். ஆனால் கொஞ்சம் அலட்டல் மங்காத்தா. சில வேளைகளில் 70 எம்.எம்.மாதிரி ரீலும் விடுவாள்.

'' சார்.  உங்களுக்கு எப்ப சார் கல்யாணம்?'' கேள்வியை அவள்தான் டிபன் பாக்ஸைத் திறந்து கொண்டே கேட்டாள்.

"இந்த பொட்டிக் கம்பெனியில தூக்க முடியாம தூக்கி 5000 ரூபா தர்றான். அதுவும் மாசம் ரெண்டு இன்ஸ்ட்டால்மென்ட். இந்த லட்சணத்தில கல்யாணம் ஒரு கேடா?'' என்றான் எ¡¢ச்சலாக.

" ஏன் சார். நீங்க இவ்வளவு படிச்சுட்டு இருக்கீங்க. பேங்க்லியோ இல்ல லாயராகவோ போயிருக்கலாமே. இந்த பொட்டிக் கடையில வந்து குப்பை கொட்டிட்டு இருக்கீங்களே" என்றாள்.

"என் தலையில பிரம்மா இப்படி இப்படின்னு எழுதி வெச்சுட்டான். என்ன செய்யறது? சம்பந்தம் சம்பந்தமில்லாதவனுக்குத்தான் பேங்கல வேலை. தமிழ் லிட்ரேச்சர் படிச்சுட்டு பேங்க்கில்ல கைட்டுவான். பி.காம்., எம்.காம் படிச்சுட்டு டைப்பிஸ்ட்டா இருப்பான். கேஸ் கிடைக்காம ஒரு சீனியர் வக்கீலுக்கிட்ட ஒன்பது பேரு வேலை செய்வானுங்க. சாதாரண ரிக்ஸாக்காரன் கூட ஒரு நா¨ள்க்கு கெஸட்டர் சம்பளம் வாங்கறான். வக்கீலுங்க மாசத்துக்கு 1500 ரூபாக்கூட வாங்கறது கிடையாது. இப்படி இருக்குது நம்ப நாட்டுலப் படிச்சவன் தலையெழுத்து" இரண்டாவது கேள்விக்கு மூச்சுவிடாமல் பதிலளித்தான்.

" சரி, ஏதாச்சும் பேங்கில்ல லோன் போட்டு, இதுபோல ஒரு சின்ன கம்பெனி தொடங்கலாம்ல்ல. அதவிட்டுட்டு இந்தப் பொட்டிக் கடை கம்பெனியில வந்து குப்பை கொட்டிட்டு இருக்கீங்க" என்றாள்.

"என்ன செய்யறதுங்க, பேங்கில்ல லோன் அப்ளைபண்ணா, எம்.எல்.ஏ, மினிஸ்டர், எம்,பி.,ன்னு ரெக்கமன்டேஷன் வேணும்.அதுக்கு கொஞ்சம் அன்பளிப்பு தரணும் அப்புறம் பேங்க் மேனேஜருக்கு கமிஷன் கொடுக்கனும்.50,000 வாங்கினாக்கா 40,000ந்தான் லோன் கெடைக்கும். இதுல நான் ஒரு 30,000 போடனும். எங்க போறது அவ்வளவு பணத்துக்கு?" என்று விரக்தியோடு சொன்னான்.

"ம். இவ்வளவு உழைச்சும் உங்களுக்கு ஒரு நல்ல பேரு கிடையாது" பெருத்த பெருமூச்சுடன் அவனுக்கு ஆதரவாகச் சொன்னாள்.

"என்ன செய்யறதுங்க, செஞ்ச நன்றியை ஒருத்தன் மறக்கறான்னா இந்த உலகம் கூடிய சீக்கிரத்தில அழியப் போகுதுன்னு அர்த்தம். பகவத் கீதையில அப்படித்தான் சொல்லலியிருக்கு" கோமாளித்தனமாக அவன் சொன்னதும்,"மண்ணாங்கட்டி" என்று அழுத்திச் சொன்னாள். இந்த அழுத்தமான வார்த்தையில் ஏதோ இரண்டு மூன்று வருஷம் இவனிடம் அன்னியோன்னியமாக பழகினது போல சொன்னாள். இவள் வாங்கி வந்த மசால் வடையில் பாதியை பரிமாறிக் கொண்டு மீண்டும் தங்களது சம்பாஷணையைத் தொடர்ந்தார்கள்.

"ஆமா, நீங்க ஏன் இன்னும் கல்யாணம் பண்ணிக்கல. நாங்கல்லாம் நாப்பது வயசு ஆனாக்கூட கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம். ஏன் தொன்னு¡று வயசு கிழவனானாக்கூட கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு கொழந்தை பெத்துக்கலாம். புரூவ் பண்ணியிருக்காங்க" சொன்னதும் க்லுக்கென்று ஒரு சிரிப்பு சிரித்தாள்.வாயில் போட்ட சோறு அவள் மூக்கு வழியாக வெளியே வந்தது.

வெட்கத்தால் புடவை நுனியால் துடைத்துவிட்டு தலையை தொங்கப் போட்டுக் கொண்டு சாப்பிட்டாள்.

அவன் சிறிது நேரம் இடைவெளி விட்டு மீண்டும் தொடர்ந்தான்.

"ஆனா, நீங்க பொண்ணுங்க அப்படியில்ல. நாளுக்கு நாள் மாப்பிள்ளை ரேட் வேறு அதிகமாயிட்டே போகுது. உங்களுக்கு பின்னால எத்தனை பேரு இன்னும் இருக்காங்க"

"நாங்க ரெண்டு பொண்ணுங்க. ரெண்டு ஆணுங்க சார்."

"நீங்கதான் பெரியப் பொண்ணா?"

"நான்தான் சார் வீட்லியே பெரியவ?"

"சீக்கிரமா கல்யாணத்தைப் பண்ணிக்கிட்டு, மத்தவங்களுக்கு வழிவிடுங்க. அது சரி. உங்க வீட்ல எத்தனை பவுணு நகை போடுவாங்க உங்களுக்கு?"

"இருபது பவுன் போடுவாங்க சார்"

"80,000 ரூபாயச்சு. கவர்ன்மென்ட்ல ஏதாச்சும் ஒரு வேல வாங்கிட்டு கல்யாணத்தைப் பண்ணிக்கலாமே"

"எனக்கு இந்த ஆம்பளைங்களையே பிடிக்கல சார். இவ்வளவு கொண்டுட்டுவா.அவ்வளவு கொண்டுட்டுவான்னு வரதட்சணை கேட்பாங்க"

"வரதட்சணை வாங்கச் சொல்லி தூண்டறதே உங்க மாதிரி தாய் குலம் தானே.அதுவும் கல்யாணம் ஆனப்பிறகு கிரைண்டர் வாங்கிக்கொடு. மிக்ஸி வாங்கிக்கொடு. டி.வி.வாங்கி கொடுன்னு அவனை அரிச்சி எடுப்பீங்க. அவன் ஒருத்தன் சம்பாதிச்சு பொண்டாட்டி தேவையைப் பூர்த்தி செய்வானா? படிக்க வெச்ச அப்பா அம்மா குடும்பத்தைப் பார்ப்பானா? இந்த காலத்துல நடுத்தர குடும்பத்துல இருக்கறவங்க குப்பை கொட்ட முடியாதுங்க. என்னைக்கும் ஆம்பள மேலேயே குத்தம் சொல்லாதீங்க. இனிமேலயாவது மாத்திக்குங்க" 

இப்படியே காரசாரமாக பேசிக்கிட்டு இரண்டு பேரும் தங்கள் தங்கள் மனதிற்குள் ஒரு கணக்குப் போட்டு கற்பனையில் மிதந்தார்கள்.

"ஆளுக்கிட்ட நல்ல திறமையிருக்கு. கொஞ்சம் இளிச்சவாயன் மாதி¡¢த்தான். ஆசைக்காட்டி அட்ஜஸ் பண்ணி வளைத்துப் போட்டால், படிப்புக்கு படிப்பு. பெர்சனாலிட்டிக்கு பெர்சனாலிட்டி. 20 பவுனும் மிச்சம். நாமும் இவள மாதிரி பாஸாயிடலாம். தம்பி-தங்கைகளுக்கு கல்யாணத்தைப் பண்ணிவைக்கலாம். சொஸைட்டியில நமக்கு ஒரு நல்ல அந்தஸ்த்து கிடைக்கும்" என்று கற்பனையுலகில் சஞ்சரித்தாள். 

அவள் அப்படியென்றால் இவன்,''பார்க்கறதுக்கு கொஞ்சம் மழுமழுப்பான கட்டையாத்தான் இருக்கு. 20 பவுனுகூட கொஞ்சம் கல்யாணத்தை ஓசியில பண்ணி வெச்சா போதும். கல்யாணாம் பண்ற காசை நாம வாங்கிட்டு ஏதாச்சும் ஒரு கோயில்ல தாலிகட்டி ரிசப்ஷன் வெச்சு அதுலேயும் ஒரு அடி அடிச்சுடலாம்.பிறகு நம்ப லைப் செட்லாயிடும். ரெண்டு வருஷத்தில இதுமாதிரி ரெண்டு கம்பெனி உருவாக்கிவிடுவேன்.'' என்று ஏழு குதிரை பூட்டிய கற்பனைத் தேரில் பறந்துச் சென்றான்.

மறுநாள், அவளாகப்பட்டவள். அவனுக்கும் அவளுக்கும் காதல் மலர்ந்து விட்டது."வரதட்சணை வாங்க மாட்டார்.படிப்புக்கு படிப்பு.பெர்சனால்ட்டிக்கு பெர்சனால்ட்டி.20 பவுனும் மிச்சம்.எப்படி என் செலக்ஷன்'' என்று கயிறுவிட்டாள் சகத் தோழியர்களிடம். இது எப்படியோ காற்றுவாக்கில் அவர்களது பாஸ் மனைவிக்கு எட்டியது.

பத்ரகாளி மாதிரி அவனிடத்தில் வந்து தான் கேள்விப்பட்டதை அப்படியே ஒப்பித்தாள்.

அவ்வளவுதான் கேல்குலேஷன் போட்டவன் தலையில் இடி விழுந்தது.

வரதட்சணை வாங்கமாட்டார். படிப்புக்கு படிப்பு.பெர்சனால்ட்டிக்கு பெர்சனால்ட்டி.20 பவுனும் மிச்சம்.எப்படி என் செல்க்ஷன்''இந்த வார்த்தைகள் சினிமா படத்தில் வருவது போல் நான்கு பக்கமும் சுவற்றிலிருந்து எதிர் தாக்குதல் பண்ணி எக்காளிப்பது போல இருந்தது அவனுக்கு. 

இரண்டு நிமிடம் மௌன அதிர்ச்சியிலிருந்தவன் உடனே உத்தம புருஷன் மாதிரி அவளை அழைத்து வரும்படி ஆள் அனுப்பினான்.

சிறிது நேரத்தில் அவள் கதவைத்திறந்து,''மே ஐ கம் இன் சார்'' என்று சொல் எட்டிப்பார்த்து உள்ளே வந்தாள்.

"என்ன மிஸ் இப்படி அசிங்கப்படுத்திட்டீங்க.நான் உங்களோடு பேசினது சாப்பிட்டது எல்லாம் ஒரு பிரண்ட் மாதிரி பைத்தியக்காரத்தனமாக ஏதாவது கற்பனை செய்யாதீங்க" என்று ஒரு குண்டைத் தூக்கிப்போட்டான்.

"பாவி. நான் எவ்வளவு கணக்குப் போட்டு கனவு கண்டிட்டு இருந்தேன். இப்படி ஆசை காட்டி மோசம் பண்ணிட்டானே. சத்தியமா உருப்படமாட்டான்" என்று தலையைக் குனிந்து கரிந்து கொட்டினாள் அவனை.

பக்கத்தில் இருந்த பாஸ் மனைவி இதுதான் சந்தர்ப்பம் என்று எண்ணி,"எங்க கம்பெனிக்கு நல்ல பொண்ணுங்கதாம்மா தேவை. இதுமாதிரி இருந்தா கம்பெனி பேரு ரிப்பேராகிவிடும். சம்பள்த்தை வாங்கிட்டு நின்னுடுங்க. அதுவுமில்லாம கம்பெனியில நெறைய பேர் இருக்காங்க.கம்பெனி நஷ்டத்தில வேறு ஓடுது" என்று சொல்லி கணக்குப் பண்ணி காசை கையில் திணித்தாள். வாங்கிக் கொண்டு "நல்லாயிருப்பியாடா பாவி. என் கனவில மண்ணள்ளி போட்டுட்டியாடா''என்று மனதுக்குள்ளே கரிந்து கொண்டு விசனத்தோடு சென்றவளை ஓரக்கண்ணால் தலையை நட்டுக் கொண்டு காக்காப் பார்வைப் பார்த்தான். பாஸ் ம்னைவி ஒரு நல்ல காரியத்தை வெற்றிகரமாக முடித்த திருப்தியில் அறையை விட்டு வெளியேறினாள்.

(சூரியோதயம் என்ற இதழில் ஆர். மணவாளன் எழுதியது )




Saturday, January 22, 2011

சாலையோரப் பூக்கள்



சிறுகதை-3  
சாலையோரப் பூக்கள்
                                   - ஆர். மணவாளன் 

ரோட்டு ஓரம் மரவாடி மதிற்சுவரை ஒட்டிய இடத்தில் போஸ்டரால் செய்யப்பட்ட ஒரு சிறிய கூடாரத்தில் அவர்களது அன்றாட வாழ்க்கை. அதாவது பிறப்பு இறப்பு தாம்பத்யம் சாப்பாடு விருந்தோம்பல் எல்லாமே அந்த ரோட்டு ஓரத்தில்தான்.
 
தினந்தோறும் காலையில் 6 மணிக்கு எழுந்திருச்சு பானையில் உள்ள பழந்தண்ணீரில் முகம் அலம்பிவிட்டு. த்லைமேல் இருக்கும் பூவரச மரக்கிளையின் நுனியியை ஒடித்து பல் தேய்க்க குச்சியை வாயில் வைத்து ரிக்ஷ¡வை மிதித்து செல்வான். பஸ் ஸ்டாண்ட் போகிறவழியில் ஆள் நடமாட்டம் இல்லாத இடத்தில் 'ரெண்டுக்கு' போய்விட்டு ஏதெனும் குட்டையிலோ அல்லது முனிசிப்பாலிட்டி குழாயிலோ குண்டியை கழுவினாலும் கழுவுவான் அல்லது வெஸ்டெர்ன் ஸ்டைலில் ட்ஷ்யூ பேப்பரில் துடைத்துப் போடுவது போல் குப்பையிலிருந்து காகிதத்தை எடுத்து துடைத்துப் போட்டுவிட்டு, வண்டியை மிதித்தால் இரவு பத்து அல்லது பதினோரு மணிக்கு வீடு திரும்புவான்.

அவனுடைய சம்பாத்தியம் என்னவோ ஒரு நாளைக்கு கெஸட்டர் ஆபிசருக்கு சமமாத்தான் இருக்கும். அவ்வளவும் அவனது கடின உழைப்பு. ஆனால் வண்டி வாடகை மற்றும் ரிப்பேர் செலவில் தினந்தோறும் கால்பங்கு போய்விடும். மீதம் உள்ள முக்கால் பங்கு மூனாம் நெம்பர் கள்ளுக்கடைக்குப் போய்விட்டு பொண்டாட்டிக்கும் ஆத்தாவுக்கும் சேர்த்து ரெண்டு பாட்டில் வாங்கிட்டு வருவான். கையில் அவனிடதில் தினந்தோறும் அஞ்சோ பத்தோ கொடுப்பான். இதுதான் அவனுடைய வாடிகையான செயல்.

அன்றைக்கு அவனுடைய அவள். அவனுக்காக ரோட்டு ஓரத்திலே குளித்துவிட்டு சீவி சிங்காரிச்சு தலை நிறைய மல்லிகை மணக்க, காரமீன் குழம்பு அடுப்பில் குதிக்க,தன்னுடைய கூடாரதிற்க்கும் அடுப்புக்கும் சுறு சுறுப்பாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

கணெஷ் பீடியை வாயில் வைத்து புகையைக் கக்கிக்கொண்டு கையில் இரண்டு பாட்டில் ஆங்கிலத் தண்ணியை எடுத்து வந்தவன், ஒன்றை தாயாரிடமும் மற்றொன்றைத் தாரத்திடமும் கொடுத்தான். ஆத்தா அதை எடுத்துக்கொண்டு எதிரேயுள்ள திண்ணைக்கு ஓடிவிட்டாள்.

''என்னா, இன்னிக்கு வெள்ளோட்டமா.''

அட இன்னிக்கு வெளியூர் பார்ட்டி ரெண்டு ஏறிடிச்சு. அதுங்கள இழுத்துக்கிட்டுப்போய் தள்ளிட்டு வந்தேன் அதான்."

'' த, நீ ஒண்ணும் தள்ளிட்டுப் போவலியே''

''அடச்சீ உம்புத்தி எங்க போவும்''

பேசிக்கிட்டு இருக்கும்போதே. கான்ஸ்டபிள் ரெண்டுபேர் லத்தியால் ஒரு தட்டு கூடாரத்தின் மீது தட்டினர்.

''யார்ராது''

'' எவண்டா''

''ஹே. யாருன்னு நெச்சு டா போட்ற. வண்டிக்கார நாயே.''

'' மிஸே.யாருன்னு தெரியாம சொல்லிட்டேன். மன்னிச்சுடுங்க''

'' ம்...ம்.. அதோ தனியா நிக்குதே அந்த பார்ட்டிய வண்டியில ஏத்திட்டு போயி அய்யாக்கிட்ட கொண்டுவிடு. இன்னிக்கு அய்யா நைட் டூட்டி.  இந்தாடா இந்த பிரியாணி பார்சல் பாட்டிலயும் கொண்டுபோய் கொடு.''

''சரிங்க''

''யாருன்னு கேட்டா 502, 503 ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து அனுப்பி வெச்சாங்கன்னு சொல்லு'' என்றார் 503.

''சரிங்க''

''எங்கடா. அங்கப் போறே.''

'' அவகிட்ட சொல்லிட்டு வர்ரேங்க''

''ம்...ம்.. சீக்கிரம் வாடா''

இருவரும் ஓரத்தில் ஒதுங்கியிருந்த பார்ட்டியிடம் நகர்ந்தார்கள்''

'' தா... போலிசுக்காரங்க எவளையோ தள்ளிட்டு வந்திருக்காங்க. அத எஸ்.ஐ.கிட்ட வரச்சொன்னாங்க. த் ரெண்டு எட்ல போயிட்டு வண்டுடறன்.''

'' த் சீக்கிரமா வாய்யா, காரமீனுக் கொழம்பு சுடச்சுட சாப்பிட்டத்தான் நல்லாயிருக்கும்.''

''நீ கொழம்ப எறக்கி வெக்கறதுக்குள்ள வந்துடறன்.'' சொல்லிவிட்டு ரிக்ஷாவை இழுத்துக்கொண்டு பார்ட்டியிடம் நகர்ந்தான்.

''ம்.. ஏறும்மா..'' திரும்பி பார்த்துவிட்டு

''வரட்டுக மிஸே.''

''ம்...ம்.... பத்திரம்மா பார்ட்டிய சேர்த்துட்டு வாடா.''  

'' தேவ்டியா பசங்க... பெரியவன் சின்னவங்க மாரியாதையே கெடையாது. இவனுங்களுக்கு வண்டிக்காரனுங்கன்னா அவ்வளவு எலக்காரமா போயிட்டானுங்க. பொறம்போக்கு நாய்ங்க காக்கி சட்டையை போட்டுட்டா பெரிய மயிருன்னு நெனப்பு.''

முனகிக்கொண்டே பார்ட்டியை வண்டியில் ஏற்றிக்கொண்டு சவாரி செய்தான்.

கான்ஸ்டபிள் இருவரும் இரண்டு மணி நேரத்திற்கு முன் சாப்பிட்ட சரக்கின் 'கிக்'கினால் அப்படியே ஜீப்பின் மீது சாய்ந்தனர்.

''யோவ்....புல் பாட்டில் சோடா இல்லாம அடிச்சதனால வயிறு கப கபன்னு எரியுதுய்யா.''

''அட எனக்குந்தாய்யா. இந்த ராத்திரியில கடை வேறு இல்ல.''

'' அட நீ வேறு ஒன்னுய்யா. அங்கப்பாரு குட்டி வைக்கிற மீன் கொழம்பு அப்படியே மூக்க கில்லுது.''

'' நம்ப வீட்லையுந்த்தான் இருக்காளுவல. எவளுக்காவது இது மாதிரி கொழம்பு வைக்க தெரியுத?''

''யோவ் அவன் போய் வர்ரதுக்கு எப்படியும் ஒரு மணி நேரமாவது ஆவும். வா.. போவலாம்.

''த்... பொண்ணு, இன்னா கொழம்பு வெச்சிருக்க''

''கார மீனு கொழம்புங்க''

503 சட்டியை திறந்து பார்த்துவிட்டு, சட்டி நெறையா இருக்கு. இவ்வளத்தையுமா சாப்டுவீங்க.''

''இது ரெண்டு நாளைக்குங்க''

''சரி.. .. சரி .. கரமீனுக் கொழம்பு மூக்கத் தொலைக்குது. எலைய எடுத்துட்டு, சாதம் கொழம்பு எல்லாத்தையும் ஜீப்பாண்ட கொண்டுட்டு வா..''

''போயும்.... போயும்... எங்க சாப்பாட்டியா?''

''அட. நீ வேற பாப்பா , எங்களுக்கு ஜாதில்ல, மதமில்ல எல்லாம் சம்மதம்.. ம்...ம்.. சீக்கிரம் கொதிக்கிற கொழம்பையும் அந்த குண்டாஞ் சோத்தையும் எலையையும் எடுத்துட்டு வந்து சேரு'' 503 சொல்லிவிட்டு செல்ல. ஆசையா ஆம்படையனுக்கு வைத்த குழம்பையும் சோத்தையும் வருத்தத்துடன் தூக்கிக் கொண்டு ஜீப்பை நோக்கிப்புறப்பட்டாள்.

பின்புரம் உள்ள ஜீப்பில் அவர்கள் இருவரும் உட்கார்ந்திருக்க. அவள் இலையை விரித்து பரிமாற, இருவரும் மூக்குப்பிடிக்க விளாசிவிட்டனர். குண்டாஞ்ச்சோறும் குழ்ம்பும் சட்டியும் காலி.

''யோவ். எம் பொண்டாட்டிக்கூட இது மாதி¡¢ சாப்பாடு போட்டதில்ல. அவ்வளவு பிரமாதய்யா.''

''எனக்கு சோறு சாப்பிட்டதுகூட திருப்தியில்ல. என் வூட்டுக்காரி  அவ ஆத்தவூட்டுக்குப் போயி அஞ்சு நாளாச்சு. இந்தக் குட்டி பார்க்கற்துக்கு மழு மழுப்பாத்தான் இருக்கா. நீ என்னா செய்யற அவ வூட்டுக்காரன் வரானான்னு பாரு நான் முடிச்சுட்டு  வண்டதும், நீ... போ...'' 503 கிள்ம்ப, 502,''அடியே சோறு என்னம்மோ நல்லத்தான் இருந்தது. கொஞ்சம் இப்படி வந்து படுடி..'' என்று கையைப் பிடித்து இழுக்க,

''வாணாங்க.''

''என்னடி வேணாங்கற, நீ என்னமோ உத்தமி மாதிரியும். நான் என்னமோ உத்தம புருஷன் மாதிரியும். ரெண்டு வருஷத்துக்கு முன்னால் பள்ள்த்தில தொழில் பண்ணிட்டு இப்போ என்ன்மோ பத்தினி வேஷம் போடற.

''நான் இப்போ தாலி கட்டன் பொண்டாட்டிங்க''

''இன்னாடி பெரியதாலி. த பாரு இது மாதிரி  பிகு பண்ண போலிசுக்காரன் புத்திய காட்டிடுவோம். ம்.. சீக்கிரம் வா அடுத்த ஆளு வேற் காத்திருக்கான்'' கையைப் பிடித்து இழுத்து கட்டி அணைக்கிறார்.

ஐந்து நிமிடம் கழித்து பட்டனைப் போட்டுக் கொண்டு வாயில் பில்டர் சிகரெட்டை ஊதிகொண்டு 502 வெளியே வந்து 503க்கு சிக்னல் கொடுத்தார். இப்போது 503 வேனின் உள்ளே குலுங்க ஐந்து நிமிட இடைவெளிக்குப்பின் நின்றது.

ஒரு மணி நேரம் கழித்து வண்டிக்காரன் ரிக்ஷாவை ஓரமாக விட்டுவிட்டு சிறிய கூடாரத்திற்க்குள் நுழைந்தான். குண்டான் காலி, சட்டி காலி, த்லைவிரி  கோலமாக சாக்கில் முகத்தைப் புதைத்துக்கொண்டிருந்தாள். மூன்றுமாத குழந்தை மூத்திரத்தில் நீச்சலடித்துக் கொண்டிருக்க மெல்ல அவளருகில் சென்று,

' த என்னடி நடந்தது.''

'அந்த கம்மின்னாட்டி பசங்க சோறு கொழம்பு எல்லாத்தையும் சாப்பிட்டுவிட்டு என்னையும்... இதுக்கு நா சம்மதிக்கலன்னா இந்த கூடாரத்தை நாளைக்கு பிச்சு போட்டுட்டுவோம்ன்னு சொன்னான்ங்க. உன்னையும் திருட்டு கேஸ்ல்ல புக் பண்ணி உள்ள்த் த்ள்ளிடுவோம்ன்னு மிரட்டினாங்க.''

'' இங்க வெச்ச பாட்லு எங்கடி?''

''அதையும் அந்த பொற்ம்போக்குங்க எடுத்துட்டு போய்யிட்டனுங்க. இடுகுகுதான் நா தலப்பாட அடிச்சுக்கிட்டேன். சம்பாதிக்கறதுல கொஞ்சம் நெருக்கி எங்கியாவது பொறம்போக்கில ஒரு குடிசை போட்டுக்க்லாம்ன்னு சொன்னேன். நீ என் பேச்சை கேட்டியா? இல்ல உன் ஆத்தா பாவி முண்டை கேட்டாளா? சம்பாதிக்கிறத எல்லாத்தையும் கள்ளுக்கடையில வெச்சுடற. அவளுக்கு ஒரு பாட்ல கொண்டாந்து கொடுத்துடறே. இப்போ ரோட்டுல போற நாயில்லாம் என்ன ருசி பார்த்துட்டு போவுது.''

''சரி ... சரி .. விடுடி'' என்று சொல்லிவிட்டு, உதட்டின் ஓரத்தில் ஒரு பீடியை பற்ற வைத்துக் கொண்டு வண்டியில் அமர்ந்து வானத்தை நோக்கி சிந்தனையில் ஆழ்ந்தான் நேரம் தெரியாமல். தேம்பித் தேம்பி அழுதுகொண்டே, அழுத பிள்ளைக்கு ஜாக்கெட்டை நீக்கி பால் கொடுக்கத் தயாரானாள் அவள்.

 

Friday, January 21, 2011

பாலுக்கும் கள்ளுக்கும்


பாலுக்கும் கள்ளுக்கும் 
 
செக்குமேடு. இது ஒரு காலத்தில் பாண்டிச்சேரியில் பலான தொழில் நடக்கும் காந்தபுரா. சோனாகன்ச். கோடம்பாக்கம் போன்றதோர் இடமாகும்.வயது வித்தியாசமின்றி அவ்வழியே போகும் இள வாலிபர்களையும் ஆடவர்களையும் மார்புத் துணியை விலகி கண்ணால் சைகை காட்டி கையைப்பிடித்து பாலியல் சுகத்திற்க்கு கட்டாயமாக கூட்டிவரும் கணிகையர்கள் நிறையபேர் எப்போதும் ஒவ்வொரு குடிசை கதவருகே காத்திருப்பர்.24 மணி நேரமும் ஓய்வு ஒழிச்சல் இல்லாத ஒரு சொர்க்காபுரி.
 
15க்கு 30 அடி நிலப்பரப்பில் ஒவ்வொரு குடிசைகளும் அதனுள்ளே ஏழு அறைகள் மண் சுவரால் தலை வரை தடுப்பு சுவர் நன்றாக சாணிபோட்டு மெழுகி இருக்கும்.
 
     முதல் அறையின் இன்ப ஓசை
 
" என்ன இருந்தாலும் எல்லா விஷயத்திலும் மங்களம் ...மங்களம் தான். இந்த வயசிலேயும் எப்படி கட்டு குலையாம இருக்க மங்களம். இந்தா ஒனக்காக ஆசையா ஒரு பொட்டலம் பி¡¢யாணியும் ஒரு பாட்லு பிராந்தியும் வாங்கியாந்து இருக்கேன் என் ஞாபகார்த்தமா வெசுக்கோ".
 
அடுத்த அறையில் பிணம் போல ஒருத்தி படுத்திருக்க. அவளை அம்மணமாக ஒருவன் கட்டித்தழுவ
 
" யோவ் சீக்கிரம் முடிக்சிட்டு வெளியேறதப் பாரு. நீ கொடுக்குற அஞ்சு ரூபாய்க்கு ஒனக்கு எல்லாத்தையும் அவுத்து போட்டு காட்டுவாங்க. பட்டு.. பட்டுன்னு சட்டைய கழட்டனுமா வேலைய முடிச்சமான்னு இல்ல.சீக்கிரம் எந்திரியா" என்று குரல் கேட்க,
 
     மூன்றாவது அறையில்,
 
" நல்லா மூக்கமுட்ட குடிச்சிட்டு எதுல வெக்கிறதுனே தெரியல. எவ்வளவு பணம் வெச்சிருக்க?.வெளியூரா?"
  
     " ஆமா"     
 
" சரி...சரி.. சீக்கிரம் முடிச்சிட்டு எடத்தை காலி பண்ணு."
 
"எங்க இருக்குன்னு தெரியல. ஓ... "அங்கேயே வாந்தியெடுக்க.
 
"கருமாந்தரம். இங்கேயே எல்லாத்தையும் எடுத்திட்டியாய்யா. ஒரே நாத்தம்மா நாறுது. சனியன சீக்கிரம் கிளம்பு."
 
"ஒன்னுமே செய்யலையே"
 
"செஞ்சது வரைக்கும் போதும் எந்திரி." என்று விரட்டியதும். மெல்ல எழுந்து தள்ளாடி.. தள்ளாடி நடந்து போனான்.
 
ஐந்தாவது அரையில்,
 
"காசில்லாம எதுக்கு வந்த.மூனு மாசத்து பாக்கி அப்படியே இருக்கு. அத குடுக்க துப்பில்ல வெள்ளையும் சொல்லையுமா போட்டுட்டு வந்துட்ட. படுக்கும் போதே யோசிச்சு இருக்கனும்."
 
" த... ந... கண்டிப்பா அடுத்த மாசம் சம்பளம் வாங்கியதும் கொடுத்துடறேன்"
 
'' யோவ்.மொதல்ல கையில இருக்கிற மோதிரத்தை கழட்டு. கடன கொடுத்துட்டு மோதிரத்தை மூட்டுகிட்டு போ'' என்று கஸ்டமர் கையில் இருந்த மோதிரத்தை வலுக்கட்டாயமாக பிடுங்கினாள் அந்த அறைக்கு சொந்தக்காரி.மோதிரத்தை பறிக்கொடுத்தவன் அவள் மார்பைத் தொடப் போக,
 
''தச்சே கைய எடு'' சொல்லி சேலையை  சரி  செய்தாள்.
 
ஆறாவது அறையில் ரி 
 
'' முந்தானேத்து வந்து போனதிலேயிருந்து ஒரே எரிச்சலா இருக்கு நோய்... கீய்... ஏதாச்சும் வாங்கிட்டியா? என்று ஒருவன் அவனது பார்ட்னருடன் கேட்க,
 
ஏழாவது அறையிலிருந்து, அந்த ஒட்டு மொத்த குடிசைக்கு சொந்தக்காரி எவனுடனோ படுத்துக்கொண்டே,
 
'' எவண்டாவன். எங்குட்டிகளப் பார்த்து நோய் கீய்ன்னு சொல்றது.நேத்துதான் அவ அவளையும் இழுத்துட்டுப்போய் செக்காப்பு பண்ணிட்டு வந்தேன். நாக்க புடுங்கிடுவேன். ஏண்டி. அந்தாண்ட யாரு.''
 
''நா தாம்மா தனம்.''
 
''ஏய் அவங்கிட்ட பணத்த புடுங்கிட்டு வெளிய அனுப்பு.இவன் குடுக்கற மூனு ரூபாவுக்கு எல்லா கேள்வியும் கேட்டுப்புட்டு பூடுவான்.
 
''யோவ் முடிச்சியா சீக்கிரம் எழுந்திரு, அந்த நாய போய் ஒரு கை பார்க்கணும்.''
 
''கொஞ்சம் தடவிக் கொடேன்.''
 
''நா தடவி ஒனக்கு வரதுக்குள்ள வெடிஞ்சுடும்.இன்னொரு நாளைக்கு வா.இப்போ எழுந்திரு.'' வலுக்கட்டாயமாக அவனை எழுப்பி அனுப்பிவிட்டு.நடையை கட்டினாள் மாமி.
 
''எங்கடி அந்த கம்மின்னாட்டி''
 
''நீ போட்ட சத்தத்தில ஓடியே போயிட்டான்''
 
''சரி ... சரி... இந்த மாதிரி கழிசாடைங்ககிட்ட எவளும் படுக்காதீங்கடி'' சொல்லிவிட்டு கஸ்டமா¢ன் அழுக்கை கழுவுவதற்கு தோட்டப்பக்கம் போனாள்.
 
தென்னந்தோப்பு. பௌர்ணமி நிலவொளியில் அழுதுகொண்டிருந்த கை குழந்தையுடன் ஒருத்தி நின்றுகொண்டிருந்தாள்.
 
''யாரடியம்மா கொழந்தைய இப்படி வீல்ன்னு அழுவவிட்டு நிக்கறது''
''நா தாம்மா செண்பகம்.''
 
''என்னடியம்மா இந்த நேரத்துல கொழந்தைய அழவெச்சுகிட்டு இருக்கே. பாலு.. கீலு.. கொடுக்கக்கூடாது.''
 
''எம்பால குடிச்சா இதுக்கு வயித்த வலிக்குது. எங்கிட்ட பாலில்லம்மா.இந்த பச்சப்புள்ள பாலுக்கும் அந்த மனுஷன் கள்ளுக்கும் நான் எவங்கிட்டயாவது படுத்துதாம்மா ஆகனும்.இல்லேன்னா என்னை வெட்டிப்போட்டுடுவான் அந்த மனுஷன்"
 
''ஏண்டி சிறுக்கி. இந்த நாய்க்கிட்ட கஷ்ட்டப்படணும். எத்தனை கழுதை இங்க வருது.அதுல எதையாவது ஒன்ன புடிச்சிகிட்டு எங்கியாவது ஒடிட வேண்டியதுதானே."
 
'' நா அந்த மனுஷங்கிட்ட  சொல்லாம எங்கியாவது ஓடிடலாம்ன்னு நெனச்சு, பஸ் ஸ்டாண்டுக்கு போனேன்.என்னை தேடி கண்டுபிடிச்சு வீட்டுக்கு கூடியாந்து சாத்தோ சாத்துன்னு சாத்திட்டான்.அத்தோடில்லம்மா கை காலு முதுகு எங்கபார்த்தாலும் சூடு போட்டுட்டான்.'' என்று அந்த மங்கிய வெளிச்சத்தில் அவள் புடவையை அவிழ்த்து காண்பிக்க பதறிப்போய்,''அடி பாவி முண்ட .இவ்ளோத்தையும் எப்படித்தான் தாங்கிக்கிட்டு இருக்கியோ.இப்பேர்ப்பட்ட கம்மினாட்டிய சோத்துல விஷம் வெச்சு கொன்னுட வேண்டியதுதானே.''
    
'' அந்த மாதிரி ¨தைரியம் இருந்தா நான் ஏம்மா இங்க வரப் போறேன்.''
  
'' அது சரி.ஒன் ஆத்தா அப்பன் வீட்டுக்கு போயிட வேண்டியதுதானே.''
 
'' இப்படி கெட்டு சீரழிஞ்சு எந்த மொகத்தோட நான் அங்கப் போவேன். மழை இல்லாம வெவசாயம் போச்சு. பொட்ட புள்ளைய வீட்ல வெச்சுக்கறது நல்லது இல்லன்னு,ரெண்டு காணி நெலத்தை வித்து கல்யாணம் பண்ணி வெச்சாங்க.  நல்ல மாப்பிள்ள. ஆலையில வேலை செய்யறானேன்னு கொடுத்தாங்க. இங்க வந்து பார்த்தப்புரம்தான் தெரிஞ்சுது குடிச்சுட்டு வேலைக்கு போகாம ரவுடித்தனம் பண்ணிக்கிட்டு இருக்கான்னு. கொஞ்ச நாளானதும் என் ஆத்தா அப்பன் இங்க வந்து என்னை பார்க்கக்கூடாது.நானும் அங்க போகக்கூடாதுன்னு சொல்லி என் வாழ்க்கைய சீரழிச்சுட்டான்.தெனம் தெனம் அந்த மனுஷங்கிட்ட செத்து பொழைக்கிறேம்மா.''
 
'' இப்போ அந்த கம்மினாட்டி எங்க?"    
 
''ரெண்டு குட்டிகள இழுத்துக்கிட்டு தலைவரு வூட்டுக்கு போயிருக்கான். அவன் வர்ரதுக்குள்ள நான் அவன் குடிக்கிறதுக்கு முப்பது ரூபா வெச்சுடனும்.இல்லேன்னா என்னை வெட்டிப்போட்டுடுவான்.''
  
''போலீஸ்ல பிராது கொடுத்தாலும் எல்லாம் அவன் ஆளாத்தான் இருப்பானுங்க. ஏண்டியம்மா ஒரு நாளைக்கு எத்தனை தடவமா போவே? நீயே சீக்காலி மாதிரி இருக்கே. ஒன் கொழந்தையோ தேவாங்கு மாதிரி இருக்கு. சரி.. சரி..  நீ ஒன்னும் எவங்கிட்டேயும் படுக்கத்தேவையில்லை. இந்தா ஒன் கொழந்தைக்கு பாலுக்கும் அந்த தூம குடிக்கறதுக்கு கள்ளுக்கும் வெச்சுக்கு.'' சொல்லி முப்பது ரூபாயை கொடுத்தாள் அந்த மகராசி. அழுத கொழந்தையை தோளில் தூக்கிப்போட்டுக்கிட்டு ஒரு கையால் மூக்கை புடவையால் துடைத்துக்கொண்டு கிளம்பினாள் செண்பகம்.
 
(சூரியோதயம் மாத இதழில் ஆர்.மணவாளன் எழுதி வெளிவந்த சிறுகதை)
 
 

Tuesday, January 18, 2011

பொன்மனச் செம்மல்



பொன்மனச் செம்மல்
(சிறுகதை)


 இந்தியா ஒரு மதச் சார்பற்ற நாடு என்பது பொய். கம்யூனிஸ்ட் பொய். சுவாமிகள் பொய். மதங்கள் பொய். சட்டங்கள் பொய். தாய் பொய். தாரம் பொய். வானம் பொய். வாழ்க்கை பொய். ஆனால் அவள்...

                அவள்தான் நிஜம். அவள்தான் உண்மையான இந்தியா. உண்மையான கம்யூனிஸ்ட். அவளிடத்தில் ஜாதி இல்லை. மதம் இல்லை. ஏற்றத்தாழ்வு இல்லை. ஏழை பணக்காரன் வித்தியாசமில்லை. ஆசையோடு வருபவர்களை அன்போடு கட்டியணைக்கும் உண்மையான தோழி.

                கொடிகட்டி வாழ்ந்தார்கள் என்று சொல்வார்களே. அதுபோல அவள் 1957 ருந்து 1977 வரை ஏறக்குறைய 20 ஆண்டுகள் கொடிகட்டிப் பறந்தாள்.

                அவளைப் பெற்ற புண்ணியவதி யார்? என்று அவளுக்கே தெரியாது. குப்பைத் தொட்டியில் கண்டெடுத்து, யாரோ ஒரு பலான தொழில்புரியும் கிழவியிடம் வளர்ந்து,16 வயதில் பூப்படைந்து, ரிக்ஷாக்காரனால் கட்டாயமாக கன்னிகழிந்து அரங்கேற்றப்பட்டவள். பின்பு டிரைவர்,டாக்டர்,வக்கீல், எம்.எல்.ஏ.மந்திரிகள் என்று அவளது உடம்பை நுகர்வோர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்தது. இரவி ருந்து விடியும்வரை அந்தக்கால ஃபியட்டிருந்து இம்பாலா வரை எத்தனை கார்கள் தவம் கிடந்து காத்திருந்தன.

                பொன்மனச் செம்மல் என்று இவளுக்குப் பட்டம் கொடுத்துக் கௌரவித்திருக்கலாம்.ஏனோ இந்த மந்திரிமார்களுக்கு அவ்வளவு ஞாபகமில்லை போலும்.

                தன் சதையை விற்ற கூலியில் எத்தனை குடும்பங்களுக்கு விளக்கேற்றி வைத்தாள். தன்னுடைய நிலைமை எந்த ஒரு பெண்ணுக்கும் நேரக்கூடாது என்று எண்ணிப் பொன்னையும் பொருளையும் கொடுத்து வாழவைத்த பெண்கள்தான் எத்தனை பேர்? நாடி வந்த தாய்மார்களின் பிள்ளைகளுக்கு தன் வீட்டிற்கு வரும் அதிகாரிகளிடமும் மந்திரிமார்களிடமும் சொல்லி  அரசுத்துறையில் வேலையில் அமர்ந்து வாழ்ந்து கொண்டிருப்பவர்கள் எத்தனை பேர்?

                அதெல்லாம் 1957 ருந்து 1977 வரை பிரகாசமாய் வாழ்ந்த காலம்.

                இன்று யாரோ ஒரு புண்ணியவான் பரிசாகக் கொடுத்த நோயினால் படுத்த படுக்கையாக பாழடைந்த பங்களாவில். ஓட்டக்கட்டிலில் கருவாடுபோல வதங்கி மூச்சுக்கூட விடமூடியாமல் திணறிக் கொண்டு இருந்தவளுக்கு ஒரு ஊசியைப் போட்டுவிட்டு வேண்டா வெறுப்பாக, இன்னும் கொஞ்சம் நேரம்தான் இருக்கும் ஏதாச்சும் சொந்தக்காரங்களுக்கு சொல்லனும்ன்னா சொல்லிடுங்க. இல்ல ஏதாச்சும் எழுதி வாங்கனும்ன்னாலும் எழுதி வாங்கிடுங்க என்று சொல்லி விட்டுச் சென்றார் மருத்துவம் பார்த்த டாக்டர்.

    அந்த பாழடைந்த பங்களாவுக்காகவும் தட்டுமுட்டு மரச்சாமான்களுக்காகவும் பங்கு போடக் காத்திருந்த அவள் வீட்டருகே குடியிருந்த ரிக்ஷாக்காரர்கள் ஸ்டாம்ப் பத்திரத்தோடு தயாராக இருந்தார்கள்.

                சிறிது நேரம் சென்றது. அவள் மெல்ல கண் விழித்தாள். கண்ணெதிரே நால்வர். கண்களில் நீர்த்ததும்ப கைகள் நடுக்கத்துடன் வணக்கம் வைத்தாள்.

                அவள் எதிரே சிறிய ஸ்டூலில் "மியாவ்... மியாவ்" என்றது. அவளது ஆசை மீனாக்குட்டி. நால்வரில் ஒருவன் அதைவிரட்ட அவள் சைகையால் வேண்டாம் என்றாள்.
               
 "காரியம் முடியட்டும். ஒன்ன அப்புறம் பேசிக்கிறேன் என்று சொல்" 

 ஸ்டாம்ப் பத்திரத்தை ஒருவன் நீட்ட, இன்னொருவன் அவள் கைவிரல் மைதடவி பத்திரத்தில் ஒரு அழுத்து அழுத்தி பத்திரமாக சுருட்டி வைத்தான்.

          "டேய், எல்லாம் ஒழுங்கா நாலு பேருக்கும் சமமாத்தானே எழுதியிருக்கு."

            "நாய.  நான் என்ன ஒன்ன மாதிரி திருட்டு பேமானியா?"

    "யாரடா திருட்டு பேமானின்னு சொன்ன. தேவ்டியா பையா" என்று சட்டையைப் பிடிச்சு இழுக்க,

      "டேய்....டேய்... அந்தப் பொம்பளையப் பாருடா" என்று ஒருவன் அவசரமாகச் சொல்ல நால்வரும் அவளை உற்று நோக்குகிறார்கள்.

                "தண்ணி.... தண்ணி...."

        "டேய்... தண்ணிக் கொண்டுட்டு வாடா" என்று ஒருவன் சொல்ல. இன்னொருவன் தண்ணீர் கொண்டு வருவதற்குள் கேவிக்கொண்டே அவள் உயிர் பிரிந்தது.

         "டேய்... தண்ணி கொடுக்கறதுக்குள்ள. பொம்பள மண்டையப் போட்டுட்டது பாவம்ண்டா"

   "சரி...சரி... விடு ஆக வேண்டியதப் பார்ப்போம். ஏம்பா நீங்கரெண்டுபேரும் மேரியில உத்தரவு வாங்கிட்டு முனிசிபா ட்டி வண்டிக்கு ஏற்பாடு பண்ணிட்டு வரும்போது, மாலை வத்தி பூ பழம் சட்டி எல்லாத்தையும் வாங்கிட்டு வந்துடுங்க நாங்க ரெண்டுபேரும் இங்க ஆக வேண்டியதைக் கவனிக்கிறோம்"

      "எல்லாம் இன்னும் அரைமணி நேரத்துல வந்துடும். ஊர்ல நாலுபேர் கூட்டி வாங்கப்பா. நாங்க கௌம்பறோம்" சொல்லிவிட்டு இருவர் வெளியேர, இன்னொருவன் வீட்டின் வெளியே வந்து,

     "மொதலியாற, பொம்பள மண்டையப் போட்டுட்டது. கொஞ்சம் காரியத்துக்கு வர்ரீங்களா?"

     "அவ பொறப்பு என்ன? கோத்ரம் என்ன? உடம்ப வித்தவளுக்கு என் வூட்டுக்காரரு வருவாராக்கும். அதுக்கு, வேற ஆளப் பாருங்கடா. நீங்க உள்ளப் போங்க சொல்றன்" ஆம்படையான உள்ளே தள்ளிக்கிட்டுச் சென்றாள்.
                
"மொத யாரூட்டமா, ஒன் புள்ளைக்கு ஆபீஸ் வேலைக்காக இந்த பொம்பளக்கிட்ட நடையா நடந்தது மறந்து போச்சாக்கும் தூத்தாரி என்னாடா உலகம்?"

  "நாமத்தான் நாலுபேர் இருக்கோமே இன்னும் எதுக்கடா? பேசாம ஆகவேண்டியதைப் பார்ப்போம்.பேமானி ஜெனங்க எவனக் கூப்பிட்டாலும் வரமாட்டானுங்க. பெரிய கவுரவ மயிறுப் பார்ப்பானுங்க. இதுக்குத்தாண்டா சொல்றது. சாவரகாலத்துல கொஞ்சம் சொத்துப்பத்து இருக்கனுங்கறது. அப்படி இருந்தாத்தான் எங்க கெடக்கிற எச்செல நாய்ங்கெல்லாம் வரும்" சொல்லிவிட்டு காரியத்தைத் தொடங்கலானார்கள்.
                
    சரியாக ஒருமணி நேரம் சென்றது. உயிராக இருக்கும் போது எந்த மனித ஜென்மங்கள் அவள் சதையை ருசிப் பார்த்தார்களோ; அதே சதையை உயிர் பிரிந்தபோது ஈக்கள் கூட்டமாக வந்து மொய்த்தன.

        முனிசிபாலிட்டியி ருந்து சவவண்டி வந்தாகிவிட்டது. ஒருவன் ரோஜாப்பூ மாலை,ஊதுபத்தி,தேங்காய்,பழம், சட்டி, முறம் ஆகியவற்றுடன் வந்தான்.

                இன்னொருவன் வீட்டில் உள்ள பழைய காலத்து ட்ரங் பெட்டியைத் திறந்து நல்ல புடவை ஒன்றை எடுத்து அவள்மேல் போர்த்தி ரோஜா மாலையை கழுத்தில் போட்டு சரி செய்தான்.
                
சவ வண்டியை அலங்கரித்தவன், "எல்லாம் ரெடியாச்சு. தூக்குங்கப்பா" என்றான்.

அவளை நால்வரும் தூக்கிக்கொண்டு வண்டியில் வைத்துவிட்டு,ஒருவன் முன்னால் பிடித்து இழுக்க.பக்கவாட்டில் இருவர், பின்னால் ஒருவன் தள்ள, அவளுடைய பிரேதம் சுடுகாட்டை நோக்கிப்புறப்பட்டது. கூடவே "மியாவ்... மியாவ் ..." என்று வழிநெடுகக் கத்திக்கொண்டே வந்தது அவளுடைய செல்லப் பிராணி மீனாக்குட்டி.
                
இருபுரமும் குடித்தனக்காரர்கள் ஜன்னல் வழியாக எட்டிப் பார்த்து பட்டென்று கதவைப் பூட்டியவர்களும் உண்டு. உத்தமி போல் பேசிய பத்மனிமார்கள் வண்டியைப் பார்த்து வீட்டிற்குள் மறைந்தவர்களும் உண்டு.

                சவ வண்டி சுடுகாட்டைச் சென்றடைந்தது. தயாராக அவளுடைய உடலுக்காக விறகுகளும், எருமட்டைகளும் காத்திருந்தன.

   "டேய், ஆண்டிமுத்து. எங்கடா வெறவையும் எருமட்டையும். தள்ளிட்டியா? ஒன்னத்துமே காணமே "
               
"அட நீங்க வேற. கொடுத்தப் பணத்துக்கு இவ்வளவு தாங்க வாங்க முடிஞ்சது"                

"சரி...சரி ஆக வேண்டியதப் பாருங்கடா"

   "பொணத்த இப்படி வடக்க முகம் பார்த்தாப்பல வைங்க"
               
உடலை வண்டியி ருந்து தூக்கி கீழே வைக்கும்போது அவளுடைய செல்லக்குட்டி "மியாவ்...மியாவ்..." என்று சுற்றிச் சுற்றி வந்தது. எரிச்சலுடன் ஒருவன் வேகமாக ஒரு உதை விட்டான். அது எதிரேயுள்ள சுவற்றில் மோதி அங்கேயே விழுந்தது.

"டேய், ஆண்டிமுத்து பொணத்தோடு இந்தப் பூனையையும் சேர்த்து எரிச்சுடுடா. பூனையும் பூட்டுது"  தூக்கிப் போட்டான் உதைவிட்டவன்.

                அவள் உடல் முழுவதும் சுற்றி எருமட்டை விறகை வைத்து வேகமாக அடுக்கினான் ஆண்டிமுத்து.


"டேய் பொணத்த நல்லா வெந்து சாம்பலானப்பெறகு நாளைக்கு பாலையும் நீயே தெளிச்சு ஆத்துல விட்டுடு. இந்தா பத்து ரூபா. எங்களுக்கு நிறையா வேலையிருக்கு"

   "இன்னாங்கண்ணே. பத்து ரூபா. இது எந்த மூலைக்கு. பால் வாங்கவே பத்தாது"
                
"டேய். இவரு அப்படியே ட்ரு பால் வாங்கி அப்படியே ஊத்தப் போறாரு. சும்மா சாங்கியத்துக்கு செய்யப் போற. போடா போதும்"

"விக்கிற விலைவாசியில அதெல்லாம் சரி வராதுங்க"

"சரி...சரி... இந்தாடா கூட பத்து ரூபா. இதுக்குமேல கேட்ட கொன்னுப் பூடுவோம். காரியத்தை ஒழுங்கா முடிச்சுப்போடு. வாங்கடா போகலாம். கள்ளுக்கடையில கள்ளு தீர்ந்துட போவுது" சொல் விட்டு திரும்பிப் பார்க்காமல் நடையைக் கட்டினார்கள்.

     விறகு எருமட்டையை அவள் மீது அடுக்கிய ஆண்டி முத்துக்கு அவள் போர்த்தியிருந்த புடவை மீது கண்பட்டது. நால்வரையும் திரும்பிப் பார்த்தான். கண்ணுக்கு எட்டின தொலைவில் சென்றார்கள்.

              "நீ பொறக்கும் போதும் ஒன்னும் கொண்டு வரல. போகும் போது மட்டும் ஒனக்கு எதுக்கு இந்தச் சேலை. இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல கட்டையில வேகப்போற. இந்த பொடவையக் கொடுத்தாக்க எம்பொண்டாட்டி எம்மேல கொஞ்சம் பாசமாவது காட்டுவா. நான் எப்ப இதுமாதிரிப் பொடவையை அவளுக்கு வாங்கிக் கொடுக்கப் போறேன்++ என்று சொல்லி  அவள் மீது இருந்த புடவையை உருவி, ஓரத்தில் சுருட்டி வைத்துவிட்டு, செத்துப்போன பூனைக்குட்டியை அவள் மீது போட்டு, விறகையும் எருமட்டைகளையும் வைத்து அடுக்கி மண்ணெண்னை ஊற்றி எரிய வைத்தான்.

அவளும் மீனாக்குட்டியும் நெருப்பு ஜ்வாலைக்குள் ஐக்கியமாகிவிட்டார்கள்.

     புதரில் மறைத்து வைத்திருந்த விறகு எருமட்டை சேலை சகிதமாக கையில் எடுத்துக்கொண்டு வீட்டிற்கு நடையைக் கட்டினான் ஆண்டிமுத்து.

 (வெட்டவெளியில் சிறுகதை தொகுப்பிலிருந்து ஆர்.மணவாளன் எழுதியது)